लेखक : सुरेश पन्त
सम्झिएकी छु—रुद्रकली र खगेन्द्रप्रसादलाई।
टाढा आकाशमुनि, फरक भूगोल र फरक परिवेशमा पुगेका तिमीहरूलाई सम्झँदा मन एकाएक भारी हुन्छ। जीवनको कठोर यथार्थ यही हो—कहिलेकाहीँ माया गर्नेले पनि आफ्नै जन्मथलो, आफ्नै परिवार र आफ्नै वातावरणबाट टाढा पठाउनु पर्ने अवस्था आउँछ। तिमीहरू जनावर भए पनि, तिमीहरूभित्र पनि पीडा, सम्झना र अपनत्वको अनुभूति हुन्छ भन्ने सत्यलाई कसैले नकार्न सक्दैन।
मेरो चाहना एउटै हो—जहाँ रहे पनि तिमीहरू सुखी र खुसी रहोस्। तिमीहरूलाई सन्तुष्ट देख्न र स्वस्थ सुन्न पाउनु मेरो मनको सबैभन्दा ठूलो सन्तोष हो। दुःख नमान्नु, रुद्रकली र खगेन्द्रप्रसाद। त्यो परदेशी भूमिमा पनि नेपालका धेरै दाजुभाइहरू छन्, जो नेपाली मन बोकेर बसेका छन्। उनीहरूसँगको भेट, नेपाली भाषामा भएको संवाद र अपनत्वको व्यवहारले तिमीहरूलाई केही हदसम्म भए पनि मनको शान्ति दिनेछ। अरबी भाषा त उनीहरूलाई पनि अझै पूर्ण रूपमा सहज छैन, तर भावना त भाषा नबुझ्दा पनि बुझिन्छ।
रुद्रकली—आमा हुन सहन पनि सायद सक्दिनन होलिन, तिमीलाई सायद अझै कठिन हुनेछ। आमा बन्नु केवल शारीरिक प्रक्रिया होइन, त्यो भावनात्मक रूपमा पनि गहिरो तयारी हो। खगेन्द्रप्रसादले भने परिस्थितिलाई जसोतसो स्वीकार गर्नेछन् भन्ने विश्वास छ। तर यहाँ कुरा केवल दुई हात्तीको मात्र होइन, यो देशको माया, जिम्मेवारी र एकताको भावनासँग जोडिएको विषय हो।
मैले लेखेँ—“आज कतारलाई दुई हात्ती नेपालले उपहार दिएको छ।”
यो वाक्य केवल औपचारिक कूटनीतिक उपहारको संकेत होइन, यो भावनात्मक सम्बन्धको प्रतीक पनि हो। उपहारको मूल्य आकारले होइन, भावनाले तय हुन्छ। यही भावनाले नेपाल र कतारबीचको सम्बन्धलाई अझ गहिरो बनाएको छ। त्यसैगरी, रुद्रकली र खगेन्द्रप्रसादप्रति हामीले व्यक्त गरेको माया र चिन्ता पनि अमूल्य उपहार हो—प्रेम, सद्भाव र एकताको उपहार।
हात्ती केवल वन्यजन्तु होइनन्, उनीहरू हाम्रो संस्कृति, इतिहास र पहिचानसँग गाँसिएका जीव हुन्। उनीहरूलाई विदाइ गर्नु भनेको एउटा भावना, एउटा सम्झना र एउटा अपनत्वलाई टाढा पठाउनु जस्तै हो। त्यसैले यो विषयमा भावुक हुनु कमजोरी होइन, यो हाम्रो संस्कारको परिचय हो।
आजका युवाहरूले पनि यो भावना बुझ्न जरुरी छ। जीवनमा दुःख, चुनौती र बिछोड स्वाभाविक हुन्। तर माया, स्नेह र आपसी सम्बन्धले नै हामीलाई ती कठिन घडी पार गर्न बल दिन्छ। रुद्रकली र खगेन्द्रप्रसादप्रति हामीले राखेको यो माया केवल व्यक्तिगत भावना होइन, यो हाम्रो राष्ट्रिय चेतना, मानवीय संवेदना र संस्कारको प्रतिविम्ब हो।
जहाँ रहे पनि, जुन परिवेशमा रहे पनि—सुख, सुरक्षा र सम्मान पाओस् भन्ने कामना छ। रुद्रकली र खगेन्द्रप्रसाद सधैं हाम्रो सम्झनामा रहनेछन्। किनकि साँचो माया दूरीले घट्दैन, झन् अझ गहिरो बन्छ।
